## Dlaczego wolę magnetofon?

#### Rozwiązanie konkursu Filodendrona

Jak zapewne niektórzy z Was pamiętają, w pamiętnym drugim numerze Syzygy ogłosiliśmy konkurs na tekst, którego nazwa widnieje u samej góry. Przypomnę, że tekst miał dowodzić wyższości magnetofonu normal nad stacją. Zalew prac był nieprawdopodobny! Wszystkie jedną uważnie przeczytała i oceniła wysoka (ok. 182 cm każdy) komisja. Podamy może jej skład:

- Eutanazy Tkacz - członek,
- Artorius Jurgi - członek,
- Bonzo - sekretarz i obstawa,
- wujek Stasiu - przewodniczący.

Na szczęście poziom pracy był na tyle wysoki, że nagrodę można było przyznać. Pojawił się jednak dylemat, jak wobec tego rozdzielić nagrody: pierwszą, drugą, trzecią oraz pocieszenia. Po dłuższej dyskusji, kilku sińcach oraz piwie postanowiliśmy jednomyślnie nie klasyfikować nagród, zatem jest to po prostu NAGRODA.

A co jest tą nagrodą? Są to oryginalne gry na Atari, oczywiście na kasecie!!! Tryumfatorem zaś jest kol. Krzysztof Kubeczko/Qbek/OHP. GRATULUJEMY! A oto nagrodzona praca:

#### "Dlaczego wolę magnetofon?"

O decyzji używania magnetofonu (w normalu), zamiast stacji dysków tak naprawdę powinna decydować jadna sprawa. SIARA! Po co ją sobie robić? To, co każdy komputerowiec robi w domu, to już jego zmartwienie i być może nałóg, ale gdy wychodzimy z domu... Sprawa nie jest już tak różowa (o ile w ogóle jest różowa). Będąc na polu, na pewno zauważyliście tych Nieszczęśników - kurczowo trzymających pod pachą, albo w łapach Pudełko Dyskietek. Chce Ci się śmiać, lub płakać... LZD (czyt. Ludziom Z Dyskietkami) towarzyszą zazwyczaj przymałe ubrania, niechlujny wygląd, albo chód jakiejś postaci z gry, którą odbieramy w góra 20 klatek na sekundę (to skostniałe ruchy od ciągłego siedzenia). Wyobraźcie sobie takie coś: idziesz na autobus, mimowolnie rozglądasz się, a tu popieprza sobie np. taki ludek z Preliminary Monty lub Freda z dyskami w łapach. Tak to jest. A teraz wyobraź sobie gościa, który trzyma zwykłe kasety magnetofonowe. Normalny gość na pozór, bo choć tak naprawdę "zwykłe" kasety nie są zwykłe, bo właśnie wracasz od kolesia, gdzie nagrywałeś sobie nowe komnaty do Boulder Dash, albo kolejny raz Pole Position, bo znów od ciągłego wgrywania zjechałeś taśmę; to jednak ludzie o tym nie wiedzą. Twój kwadratowy chód i właśnie taśmy (a nie dyskietki!) powodują, że ktoś sobie pomyśli: "Ale luzak! Pewnie wczoraj nieźle dał w robala, popogował i teraz ledwie ślęczy na nogach...". A co z dziewczynami? Idziesz bezpośrednio od kolesia komputerowca na randkę z dyskietkami za pazuchą, i co? Pewna porażka, niezły obciach. Gdy idziesz z kasetami, nie ma żadnych podejrzeń. A co zrobić, gdy taka kaseta wpadnie w czyjeś łapska i dostanie się do magnetofonu? Cóż, tu właśnie dochodzimy do przekonania, że NORMAL to jest to, nie Turbo 2000. Gdy poleci już dźwięk charakterystyczny dla normalu, szybko coś wymyślasz, np. że to "twój eksperyment, w którym chodzi ci o nawiązanie kontaktu z obcymi cywilizacjami..." i wtedy zaczynasz opowiadać o ostatnim odcinku "Z archiwum X". Gdy jednak polecą sygnały z Turbo 2000, sytuacja jest dramatyczna. Albo zdemaskują Cię, że jesteś komputerowcem, albo wezmą to za BLACK HARD CORE METALOWĄ rąbankę, po której każdy normalny człowiek po prostu Cię pozdrowi...

Podsumowując: jeśli chcecie mieć wygodę korzystania ze stacji, to na Dalej Lamę, i tak chodźcie z taśmami wśród ludzi, a jak przyjdziecie do domu to zgracie sobie nowy soft na dyskietki, ja tak zawsze robię. Dewianci seksualni kryją się ze swoimi obsesjami, więc i my kryjmy się ze swoją, która nazywa się KOMPUTER (Atari)!!!

NORMAL DLA LAMIARZY,
STACJA DLA ELICIARZY!

qbk ofo hape